Door: Marten Blankesteijn
Eeuwen geleden kwam er een onderhandelaar van de nogal gewelddadige veroveraar Genghis Khan op bezoek in Merv. Hij had een schappelijk voorstel: in ruil voor een fors bedrag plus de tien mooiste meisjes zou Khan de bloeiende Zijderoute-stad heel laten.
De bewoners van Merv waren niet onder de indruk. Ze vermoordden de onderhandelaar – en een paar jaar later was er van de stad niets meer over dan een paar hopen zand.
‘Je moet inderdaad je fantasie er een beetje bij gebruiken’, zegt een gids tegen twee van de duizenden toeristen die om onduidelijke redenen op het ex-stadje afkomen. Zo’n gids is verplicht in Turkmenistan: je krijgt pas een visum als je boekt via een door de staat goedgekeurd reisagentschap, waar je vooraf exact moet aangeven welke steden je op welke dag wil bezoeken, waar je het land inkomt en hoe je het land weer gaat verlaten. En zodra je ook maar een centimeter buiten de hoofdstad komt is een officiële begeleider verplicht. ‘Om uw veiligheid te garanderen’, heet het dan.
Sinds de dood van Turkmenbashi zijn de regels iets versoepeld, maar door de verplichte begeleiding blijft een vakantie naar Turkmenistan een dure grap. Wel een onvergetelijke: vooral hoofdstad Ashgabat is ongelooflijk. De waanzinnigste fonteinen (terwijl het 45 graden is en het land een enorm watergebrek heeft), prachtige parken en overal marmeren gebouwen.
Als de rest van Turkmenistan niet zo’n treurige zandbak was, zou je er bijna dictatorfan worden.
Bron:
http://www.depers.nl/buitenland/445848/Column-Op-vakantie-in-Turkmenistan.html